De natuur is perfect. De natuur is perfect. De natuur is perfect. De natuur is perfect….

Dit was gisteren mijn mantra toen ik het Streekbos op twee kilometer van mijn huis verkende. Het is het enige bos in de wijde omtrek die verder vooral bestaat uit weilanden, akkers en kassen.

We wonen hier nu een paar weken en ik ben er inmiddels van overtuigd dat we op het natste en winderigste stukje van Nederland wonen. De (stevige) wind lijkt overal vandaan te komen en de grond rondom de boerderij varieert van modder tot enkel diepe plassen. Klei in de grond maakt het ook nog eens spekglad.

Mist

Mistig is het hier ook vaak. Er zijn dagen dat de mist nauwelijks optrekt en het niet echt licht lijkt te worden, zodat de lampen de hele dag branden. Mensen die op bezoek komen uit het westen of zelfs uit Alkmaar, dat echt niet zover weg ligt, roepen als ze aankomen dat bij hun de zon scheen! Nou hier niet. Het zal te maken hebben met de ligging op de meest oostelijke punt van de puist die het IJsselmeer in steekt.

honden aangelijnd

Gisteren was weer zo’n natte dag. Het miezerde en ik had geen zin om me weer aan de elementen bloot te stellen op de dijk. Het werd dus het Streekbos; een aangelegd bos met toch nog veel open grasvelden, een strandje, meertjes en sloten. Maar ook bomen. Een nog jong bos, met dunne hoge bomen.Fietspaden, wandelpaden, mountainbike paden en karrensporen wisselden elkaar zonder waarschuwing af. Ik had de honden meegenomen want die komen, net als wij, bijna het erf niet meer af. Veel bordjes met ‘honden aangelijnd’ erop en veel, ondanks de regen, loslopende honden.

Perfect

Ik ben met wandel coaching begonnen omdat ik tijdens het wandelen naar Santiago de Compostela ervaarde hoe heerlijk het is om in de natuur te zijn. Het contact met de natuur maakte dat ik verbinding maakte met mezelf. Mijn hoofd, altijd zo boordevol gedachten, kwam tot rust en de combinatie met een dagelijkse flinke fysieke inspanning bracht me dichterbij mijn gevoel, bij de essentie.

In de wandelcoach opleiding die ik volgde werd het ook benadrukt: de natuur is perfect, terwijl als je goed kijkt alles helemaal niet perfect is. Toch klopt alles en is met elkaar in verbinding. De perfecte imperfectie.

Daarbij oordeelt de natuur niet. Alles is zo als het is en het is goed. Soms vraag ik een coachee een stuk te wandelen en met deze blik van compassie en zonder oordeel naar zichzelf te kijken. Bijna altijd is er een sterke reactie. Sommigen kunnen de gedachte dat ze goed zijn zoals ze zijn maar nauwelijks verdragen.

We zijn zo gewend kritisch naar onszelf te kijken, willen alles zo goed mogelijk doen en aan de verwachtingen voldoen van onszelf en van anderen. Het is nooit goed genoeg. En dus hebben we continu het gevoel dat we tekortschieten. En doen we er nog een schepje bovenop. Tot de stress zo oploopt dat we klachten krijgen; te veel gaan piekeren, slecht slapen, onrustig en geïrriteerd raken. Door het wandelen in de natuur komt er weer ruimte om in het hier en nu te zijn, met meer mildheid naar je zelf te kijken en te voelen wat je echt wilt.

toch verdwalen

Mijn plan was gisteren om een mooie coach wandeling te ontdekken en uit te zetten in het Streekbos. Aanvankelijk was ik alleen maar bezig met niet-uitglijden, aan het mopperen op het doodlopen van weggetjes en maakte ik me druk of mijn loslopende honden geen last veroorzaakten. Ik voelde me te gast in het bos en op mijn hoede voor kritische blikken. Naarmate het later en donkerder en rustiger werd ontspande ik en sloeg steeds nieuwe paadjes in, tot ik geen idee meer had waar ik was. Het werd nu serieus donker. Blij dat ik blijkbaar kon verdwalen in dit bos, dat al vertrouwder aanvoelde, maakte ik me toch wat zorgen of ik de auto zou kunnen terugvinden.

Net voor de duisternis echt inviel zag ik een witte vlek tussen de bomen; de auto. De honden krulden zich op de achterbank, grijs en stijf van opgedroogde klei.

Ik reed naar huis met het gevoel alsof ik uren over de Schotse hei had gelopen. Echt perfect.