Ramen lappen. Ik heb het niet meer gedaan sinds ik als klein meisje mijn moeder hielp. Die deed het elke week. Een scheutje ammoniak in het water, waar ik dan boven ging hangen zodat het op mijn keel sloeg en mij de adem benam. Ik had er plezier in weet ik nog. Niet zozeer vanwege de ramen maar omdat het een van de weinige dingen was die ik in harmonie samen met mijn moeder deed. Meestal verstonden we elkaar moeizaam.

In mijn verdere leven heb ik nooit meer een raam gelapt. Dit tot groot verdriet van onze hulp die met lede ogen naar de vieze ramen keek en zuchtte dat ze het graag zou doen, als ze tijd had. Zij hield in de zeventien jaar dat ze bij ons werkte nooit op met het geven van tips over hoe je een goed huishouden moest voeren. Ramen lappen heb ik lang een vrij zinloze bezigheid gevonden; een buitje en ze waren weer net zo vies.

De donkere dagen voor kerst

De afgelopen drie weken hebben wij ons verschanst in onze stolp. Buiten was het vaak koud, grijs en nat. Het land liep onder water en de boerderij werd ineens omringd door meertjes. De kippen legden bijna geen ei meer en de paarden stonden zich te vervelen in het zand omdat ze de natte wei niet in mochten. Op dit moment waait er een snijdende wind uit het oosten.

Toch werden de donkere dagen zo nu en dan onderbroken door een heldere zonnige dag. De kleuren van ons uitzicht door het grote raam in de woonkamer veranderden dan naar felgroen van de weilanden, helder lichtblauw van de lucht met wisselende wolkenpartijen en de dijk van het IJsselmeer als een scherpe grens tussen hemel en aarde. Paarden en schaap wandelden af en toe het schilderij binnen; vanuit mijn hangstoel kon ik er uren naar kijken.

Wat dan wel extra opviel waren de smerige ramen. Het is moeilijk om voluit van een fantastisch uitzicht te genieten als er een smoezelig raam met vettige strepen tussen zit. Ook de foto’s die ik veelvuldig maakte werden ontsiert door rare vlekken en stippen.

Dus pakte ik een emmer, vulde hem met warm water, deed er een scheut ammoniak bij en begon te zemen. Direct voelde ik me weer dat kleine meisje van vroeger; zelfs mijn moeder was in de buurt.. kortom ik genoot ervan en kijk nu met nog veel meer plezier naar buiten.

Zo ontdek ik sinds we hier wonen af en toe kanten van mezelf die ik nog niet kende, of die uit het zicht waren geraakt.

Laat ik een paar voorbeelden noemen

Bij een van de kippen was na het leggen ven een ei een stuk van het legkanaal (cloaca) meegekomen. Het stulpte rood en duidelijk zichtbaar naar buiten en ze voelde zich duidelijk niet lekker. Google zei dat hier meteen iets aan gedaan moest worden omdat het rauwe vlees een trigger was voor de andere kippen om aan te pikken, en erger. Dus trok ik latex handschoenen aan en stopte de prolaps voorzichtig terug naar binnen, onder licht protest van de kip in kwestie. Even vasthouden zodat de sluitspier zich weer kon sluiten en voila!. Ze loopt nu weer vrolijk rond. Ineens herinnerde ik me dat ik als kind een poosje dierenarts wilde worden.

Verder raakte ik tegen de verwachting in gehecht aan Sirokko en Nelis, vader en zoon van een Tibetaans hondenras, heel klein met lange haren waar je elke ochtend schuifspeldjes in moest doen omdat ze anders niks zien. Niet het type hond waar ik meteen sympathie voor koester. Ze logeerden een week bij ons met kerst en na wat wederzijds de kat uit de boom kijken werden we dol op elkaar. 

Zo ben ik (niet)!

Regelmatig hoor ik mensen (ook mijzelf) dingen zeggen als ‘zo ben ik nou eenmaal’, of ‘ik houd niet van… honden, vogels, zwembaden, theater, wandelen, hardlopen, schoothondjes of vul maar in.’ Terwijl ze veel van die dingen nooit doen of gedaan hebben. Blijkbaar hebben ze al voor zichzelf besloten dat het niks voor hen is. Ergens begrijp ik het wel. Het maakt de wereld en de manier waarop je naar je zelf kijkt heel overzichtelijk. Maar door dit soort zelfdefinities mis je ook een hoop…omdat je je zelf bij voorbaat ervaringen ontzegt die je kunnen verrijken, waar je iets van kunt leren of waar je gewoon van geniet, tegen de verwachting in.

Laten we in 2021 regelmatig iets doen wat niet bij ons past, kijken wat er gebeurt!